;
سینمافرهنگ و هنر

کیلین مورفی در فیلم اوپنهایمر جذابتر از توماس شلبی خواهد شد؟

فیلم اوپنهایمر: رابرت اوپنهایمر بعد از ساخت اولین بمب اتمی همواره این درگیری ذهنی را داشت که آنچه او ساخته چه تاثیری بر سرنوشت بشر خواهد گذاشت؛ فیلم «اوپنهایمر» هم همین پرسش و دلمشغولی را پیش روی مخاطب می‌گذارد، به اضافۀ سکانس‌هایی پرتعلیق و گیرا که بیننده را سه ساعت روی صندلی نگه می‌دارند.

فیلم «اوپنهایمر» بیش از حد طولانی است و در بعضی مواقع ریتم پرشتابش را از دست می‌دهد، اما با این حال این فیلم سرشار از لحظات بزرگ و تاثیرگذار است. تاثیری که کیلیان مورفی با ارائۀ یکی از بهترین بازی‌هایش در سال‌های اخیر نقش مهمی در تشدید آن داشته است.

فیلم اوپنهایمر2

استقبال مردم هند از فیلم اوپنهایمر:

فیلم «اوپنهایمر» به کارگردانی کریستوفر نولان بزرگترین افتتاحیه هالیوودی را در هند رقم زد و به فروش ۱۳ کرور روپیه‌ای(هر کرور یک میلیون روپیه) در روز نخست دست یافت.

داستان فیلم اوپنهایمر چیست؟

اوپنهایمر وقایع تاریخی در طول جنگ جهانی دوم را بازگو می کند، زمانی که سپهبد لزلی گرووز، جونیور اوپنهایمر را به رهبری پروژه فوق سری منهتن منصوب کرد.

اوپنهایمر با همکاری تیمی از دانشمندان متعهد، سال‌ها وقت صرف توسعه و طراحی نخستین بمب‌های اتمی جهان کرد. اوج تلاش آنها در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۵ بود، زمانی که آنها شاهد نخستین انفجار هسته ای جهان بودند که مسیر تاریخ را برای همیشه تغییر داد.

فیلم اوپنهایمر3

نقد اولیه فیلم اوپنهایمر

ساختار فیلم شبیه به یک جورچین بسیار ظریف است که معلوم نیست لحظۀ بعد قرار است کدام قسمتش حل شود. همین نکته فیلم را از افتادن در دام یک روایت خطی و کسل‌کننده که بسیاری از فیلم‌های زندگینامه‌ای گرفتارش می‌شوند حفظ می‌کند.

یک نکتۀ دیگر هم این است که فیلم تا حدی بین دو موضوع مردد و سرگردان است: یکی زندگینامۀ اوپنهایمر و جستجو در زوایای شخصیت او و دیگری روایتی از چگونگی ساخته شدن اولین بمب اتمی. اما شاید این سرگردانی خیلی هم به ضرر فیلم نشده باشد چون هر دو موضوع به اندازۀ کافی جذابیت داشته‌اند که در ترکیب با هم بتوانند مدت زمان طولانی فیلم را قابل تحمل کنند.

فیلم اوپنهایمر4

اوج تعلیق در فیلم اوپنهایمر

اما درخشان‌ترین بخش فیلم، بیست دقیقۀ منتهی به لحظۀ انفجار بمب اتمی آزمایشی موسوم به ترینیتی است. در این بخش کریستوفر نولان همان چیزی را ارائه می‌دهد که از کارگردانی مثل او انتظار داریم. تعلیق در این بخش از فیلم به اوج خودش می‌رسد و تا لحظۀ انفجار بمب بیننده را سر جایش میخکوب می‌کند.

اما یک لایۀ عمیق و اندیشمندانه هم در فیلم وجود دارد که از جهتی شاید مهم‌ترین جنبۀ فیلم باشد. «اوپنهایمر» مثل یک پرسش فلسفی دربارۀ نسبت علم و انسانیت است. آیا دانشمندان در جستجوهای علمی خودشان موظف هستند که تمام امکان‌های منفی و مضر تحقیقاتشان را در نظر بگیرند؟ آیا آن‌ها فقط مسئول «علم» هستند و مسئولیتی در قبال استفاده‌هایی که سیاستمداران یا گروه‌های دیگر از این علم می‌کنند ندارند؟ این پرسشی است که خود اوپنهایمر در دوران متاخر عمرش درگیر آن بود و فیلم نولان نیز آن را به روشنی مطرح می‌کند.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

18 − یازده =

دکمه بازگشت به بالا