;
تازه ها

تنها دریای روی زمین که هرگز به خشکی نمی رسد!

دریایی که به خشکی نمیرسد: ساحل را فراموش کنید، دریایی روی زمین وجود دارد که هیچ خط ساحلی را لمس نمی کند. این منطقه که در اقیانوس اطلس شمالی قرار دارد، دریای سارگاسو نامیده می شود و با مرزهای منحصر به فرد خود مشخص می شود. به جای خشکی، با جریان های اقیانوسی تعریف می شود، بنابراین هیچ ساحلی با سارگاسوم پوشانده نمی شود.

این دریا پوشیده از جلبک دریایی قهوه‌ای مایل به زرد (به نام Sargassum) است و تبدیل به مکانی با اهمیت بالای اکولوژیکی، تاریخی و حتی فرهنگی شده است. سازمان ویژه ای که برای محافظت از این دریای استثنایی ایجاد شده است که از آن به عنوان “پناهگاه تنوع زیستی” که نقش مهمی در اکوسیستم گسترده اقیانوس اطلس شمالی ایفا می کند، استقبال می کند.

کمیسیون دریای سارگاسو خاطرنشان می‌کند که گونه‌های مارماهی در معرض خطر انقراض برای تولید مثل به دریا می‌روند، در حالی که نهنگ‌ها، به‌ویژه نهنگ های گوژپشت‌ و ماهی تن و دیگر انواع ماهی‌ها از این طریق مهاجرت می‌کنند. این منطقه همچنین برای حمایت از چرخه زندگی برخی از گونه‌های در معرض خطر و در معرض انقراض، از جمله کوسه پربیگل و چندین گونه لاک پشت، کلیدی است.

دریایی که به خشکی نمیرسد 1

به قول دکتر سیلویا ارل زیست شناس معروف دریایی، این یک “جنگل بارانی شناور طلایی” است و دریا نه تنها برای اقیانوس شناسان یک اسطوره است، بلکه یک موضوع فولکلور است. کریستف کلمب برای اولین بار در سال 1492 برخورد با جلبک های سارگاسوم را در دفتر خاطرات سفر خود ثبت کرد. او از ترس ملوانانش می‌نویسد که جلبک‌های دریایی آن‌ها را درگیر می کند و به ته اقیانوس می کشاند، یا آرامش‌های بی‌بادی که در دریای سارگاسو با آن مواجه شدند، مانع از بازگشت آنها به اسپانیا می شود.

چنین ترس هایی برای قرن ها به بخشی از دریا تبدیل شد و شهرت آن را به دلیل ارتباط آن با مثلث بدنام برمودا افزایش داد. این مثلث که به عنوان منطقه ای که هواپیماها و کشتی ها به طور ناگهانی و بدون دلیل ناپدید می شوند، در جنوب غربی منطقه سارگاسو بین برمودا، فلوریدا و پورتوریکو قرار دارد.

دریایی که به خشکی نمیرسد-موقعیت دریای سارگوسا

دریای سارگوسا به لطف چهار جریان وجود دارد: جریان اقیانوس اطلس شمالی در شمال. جریان قناری در شرق؛ جریان استوایی اقیانوس اطلس شمالی در جنوب؛ و جریان آنتیل در غرب. این جریان‌های دایره‌ای که چرخ‌گردهای اقیانوسی نامیده می‌شوند، توده‌های آبی را در درون خود به دام می‌اندازند و نتیجه آن چیزی است که ژول ورن در بیست هزار فرسنگ زیر دریا به عنوان «دریایی عالی در اقیانوس اطلس باز» توصیف می‌کند.
 با این حال، این روزها، این “دریا” از کامل بودن فاصله زیادی دارد.

سارگاسو اکنون با تهدیدات واقعی کشتیرانی مواجه است، از جمله صدای زیر آب، آسیب به جلبک های سارگاسوم، انتشار مواد شیمیایی، صید بیش از حد، آلودگی ناشی از زباله های شناور و البته تغییرات آب و هوایی. به دلیل حرکات دایره ای چرخ های اقیانوس، پلاستیک در دریا به گردش در می آید و به زباله های وحشتناکی که در آنجا تشکیل می شود می پیوندد. تخمین زده می شود که تراکم زباله در این بنای غول پیکر 200،000 زباله در هر کیلومتر مربع باشد.

جلبک ها در دریای سارگوسا

مطالعه جدیدی که در 8 دسامبر منتشر شد نشان داد که دریا از زمان شروع رکوردها در سال 1954 گرمتر، شورتر و اسیدی تر از هر زمان دیگری است و این می تواند تأثیرات جدی و گسترده ای بر سایر سیستم های اقیانوسی داشته باشد.

نویسنده اصلی این گزارش، اقیانوس شناس شیمیایی، نیکلاس بیتس، هشدار داد که اقیانوس گرم ترین اقیانوس در “میلیون ها و میلیون ها سال” بوده است که می تواند منجر به تغییرات جدی در حیات دریایی محلی و گردش آب جهانی شود، پروفسور بیتس در گفتگو با لایو ساینس اعتراف کرد که گرمایش زمین ممکن است برای مدت طولانی به نقطه ای رسیده باشد که هیچ نقطه بازگشتی ندارد.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

11 + هفده =

دکمه بازگشت به بالا