;
سرگرمی

داستان مهمان و همبستر شدن با زن صاحب خانه+ حکایت مثنوی

داستان مهمان و همبستر شدن با زن صاحب خانه: جلال‌الدین محمد بلخی که او را به نام های مولوی، مولانا و رومی می شناسند شاعر پارسی گوی که بیشتر اشعارش را به زبان پارسی سروده است. مشهور ترین اثر این عالم فرهیخته، مثنوی معنوی است که مجموعه ای 26 هزار بیتی از حکایت های آموزنده اخلاقی است. با بخش سرگرمی مجله گفتنی همراه باشید.

حکایت هایی که از مثنوی معنوی خوانده‌ایم یا شنیده‌ایم بسیار کم و محدود بوده ،اما میراث مولانا یک دریای بیکران است که این حکایت ها حتی قطره ای از آن نیست و اگر بخواهیم این یادگاری را برای فرزندان مان هم حفظ کنیم باید اول خودمان، با این کتاب آشنا باشیم.

این هم جالبه: داستان کاکل زری و دندون مروارید افسانه کهن فارسی!

داستان مهمان و همبستر شدن با زن صاحب خانه

و اما حکایت از این قرار است که: در گذشته های دور مهمانی سرزده و دیروقت به خانه ی مردی وارد شد. صاحبخانه او را بسیار گرامی داشت و در مهمان نوازی به اصطلاح سنگ تمام گذاشت.پس از صرف غذا به همسرش گفت امشب دو دست رختخواب پهن کن یکی برای خودمان و یکی برای مهمان.
زن هم طبق گفته شوهرش چنین کرد و در همسایگی آنها جشن ختنه سوران برپا شده بود و به جشن همسایه رفت .
مهمان و میزبان در خانه ماندند و از هر دری سخن می گفتند و تنقلات می خوردند.تا این که خواب بر مهمان چیره شد و بی اختیار در رختخواب صاحب خانه خوابید.

میزبان خجالت کشید به او چیزی بگوید و او را از خواب بیدار کند، پس خود به رختخواب دیگر رفت و خوابید.
اتفاقا در آن شب باران شدیدی می آمد.و زن صاحب خانه مجبور شد تا در خانه همسایه بماند،پاسی از شب گذشته بود که زن صاحبخانه از جشن همسایه بازگشت و غافل از اینکه رختخواب مهمان و میزبان جابجا شده به رختخوابی که مهمان در آن خوابیده بود رفت.

داستان مهمان و همبستر شدن با زن صاحب خانه 1

این هم جالبه: تست بینایی ساعت رستوران کجاست؟ فقط افراد خونسرد پیدایش می کنند!

در رختخواب زن به گمان شوهرش چند بار او را بوسید و گفت: شوهر عزیزم آنچه از آن می ترسیدیم به سرمان آمد. این باران سنگین ادامه دارد و این مهمان همچنان اینجا خواهد ماند و با این باران بیخ ریش ماست و حالا حالاها نمی رود.

مهمان وقتی این حرف را شنید از جا بلند شد و گفت نترس من چکمه دارم و از باران و گل و لای ترسی ندارم و گفت من رفتم خدا حافظ.
زن وقتی متوجه شد چه اشتباهی شده است هرچه اظهار پشیمانی کرد فایده نداشت.
مهمان به این حرف ها توجه نکرد و رفت و دیگر به آن خانه برنگشت.

نتیجه اخلاقی

در این حکایت عرفانی مهمان کنایه از دریافتها و الهام های رحمانی است که به قلب همه انسانها چون مهمانی سر زده وارد می شود.

میزبان کنایه از قلب آدمی است که گاه به جهت غلبه خود خواهی ها نمی تواند این مهمان شریف را در خود نگه دارد و به ثمر برساند.

همچنین مهمان کنایه از اولیای خداوند است که در هر زمانی گمنام زندگی می کنند و زمانی که با بی توجهی یا آزار ما روبرو می شوند به دیار دیگری می روند.

خوب دوستان همراه نظر شما در رابطه با این حکایت چیست ؟ممنون می شویم تا نظرات شما را هم در این مورد بدانیم.

شما می توانید داستان ها، پازل ها و تست های شخصیت شناسی بیشتر را در بخش سرگرمی مجله گفتنی مشاهده و مطالعه کنید. در صورت تمایل آنها را با دوستان خود به اشتراک بگذارید.

در بخش سرگرمی مجله گفتنی ما قصدمان این است تا مجموعه داستانهای کوتاه و حکایتهای پندآموز را با شما دوستان گرامی به اشتراک بگذاریم.

حکایت چیست؟

حکایت نوعی از داستان کوتاه است که در آن درس یا نکته‌ای اخلاقی نهفته است. این درس یا نکته بیشتر در پایان حکایت بر خواننده آشکار می‌شود. شخصیت‌های حکایت حیوانات یا اشیای بی‌جانند. زمانی که حیوانات شخصیت حکایتند، مانند انسان‌ها سخن می‌گویند و احساسات انسانی از خود نشان می‌دهند. یکی از بهترین نمونه‌های حکایت در زبان فارسی را می‌توان در کلیله و دمنه دید.

حکایت‌ها معمولاً طوری نوشته می‌شوند که خواننده به سادگی آن‌ها را درک کند. ادبیاتی را که در حکایت‌ها به کار برده می‌شود، ادبیات تعلیمی می‌نامند.

برخی حکایت‌ها از نسلی به نسل دیگر بازگو می‌شود. بیشتر در حکایت با استعاره از اشیا یا حیوانات، نابخردی انسان در رفتار و منشش به وی نشان داده می‌شود. گاهی حکایت آکنده از طنز یا هزل است.

نوشته های مشابه

11 دیدگاه

  1. انسان باخدا که نفس عماره درخودش گشته در بدترین شرایط ودرجائی که همه شرایط گناه آماده هست برنفس شیطانی خود غلبه می‌کند

  2. اگه این داستان واقعا صحیح و واقعی بوده باشد براستی چیزی جزء ؛ انسانیت و اخلاق و تهذیب نفس (کنترل شهوات)و تقوی و ایمان الهی و خدا ترسی و فضایله نفسانی و اخلاقی و…نبوده. واقعا آن دوره چه انسانهای با روح و فطرتی وعارف و …بودند …و آلان ما …و دنیا به کجا می رود…خدایا عاقبت همه ما را ختمی بخیر کن…

  3. مثال قحط بود اینهمه تمثیل زیبا در مورد انسان و معارف ربانی وجود دارد اما جلال الدین بسیار کج سلیقه بوده

  4. نکته اول این داستان بلخی حکایت بر این دارد که انسان در مقابل خوبی خیانت نکند نکته دوم محبتی که کردی به آخر برسان سوم هر حرفی را اطرافیان می زنند در خفا ترتیب اثر قرار نده ، چهارم همه باید همدیگر را رعایت کنیم ، پنجم در مشکلات همدیگر را درک کنیم ، مراقب رفتار و کردار و سکناتمان باشیم و به عرف و قانون احترام بگذاریم ، ششم پا را از گلیم خود بیشتر دراز نکنیم و …

  5. بستگی به شرایط آدمی دارد اما اگر خدا بخواهد ویارئال کند بنده اش را از نعمات گوناگون خود بهرمند می سازد حتما شنیده اید که خداوند متعال نعماتی به بنده داده و چیزهایی از می‌گیرد بنظرم این با اصل الرحمن الرحیم و بخشندگی و بزرگی خدا منافات دارد آخه مگه خدا بخیله مگه خدا نداره مگه خدا فقیره مگه خدا استغفرالله کوچک است آیا برای موس نکرد برای عیسی نکرد برای سلیمان. حشمت الله نکرد پس چرا ما نباید از خداوند مهربان تمامی نعمات دنیا و آخرت و عاقبت بخیری را طلب کنید آیا چنی خدای بزرگ و مهربانی توانایی برآوردن حاجات بنده اش را ندارد متاسفانه برخی افراد با ایجاد سقف ذهنی بندگان خدا را مایوس و ناامید می‌کنند خدایا تو خود میدانی چه می‌گویم و ازتو ای بزرگ مهربان چه خواسته ام پس اجابت کن الساعه الساعه الساعه العجل العجل العجل یا ارحم الراحمین 🙏❤️🌹🙏😍😍😍😍😍💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕💕

  6. بسیار حکایت جالب بود ،نتیجه دوتا، اول این که مهمان نباید هر جا تو خونه مردم دراز بکشه دوم زنه باید نگاه کنه ،شاید دزد خوابیده یا ماری شمالی رفته زیر پتو ،بکجا چنین شتابان ،تحمل و صبر و دقت بسی لازم ،بازم سپاس دوباره حکایت بزارین ممنونم

  7. راستش خوشم نیومد ..این داستانها و حکایت ها مال زمان قدیم بود .حالا که روزگارجدید شده باید حرف ها رو هم نو کرد ..البته بعضی از ادمها دوست دارن تعصب رسم و رسوم و گذشته ها رو بکشن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

چهار + 1 =

دکمه بازگشت به بالا